Als muzikant kun je eigenlijk niet om de blues heen. Het is een belangrijke invloed binnen de popmuziek, en ook binnen jazz en talloze andere stijlen. Daarom komt de blues in vrijwel elke gitaarcursus naar voren. De oorsprong van deze muziekstijl is niet bepaald vrolijk: de geschiedenis ervan begint rond 1860 in Amerika, ten tijde van de slavernij. Slaven gebruikten muziek destijds om zichzelf te troosten en hun zware leven draaglijker te maken.
Er bestaat een verschil tussen "blues" en "de blues". Het Engelse woord "blue" kun je vertalen als somberheid of rouw. Blues zou je dus kunnen omschrijven als verdriet, terwijl de blues juist bedoeld is om daar weer uit te komen. In navolging van de stijlgrondleggers zijn er door de jaren heen talloze vergelijkbare liedjes opgenomen, vaak over de minder leuke kanten van het leven. Nog steeds verschijnt er veel muziek in deze traditie.
Blues leren spelen op de akoestische gitaar
Bij het leren spelen van akoestische gitaar is de blues een belangrijke en vooral leuke stijl om te ontdekken. Je begint met het leren van de bijbehorende gitaarakkoorden. Wat dat betreft is dit genre niet het moeilijkst: in een standaardschema zitten maar drie akkoorden. Beperken we ons tot de toonsoort C, dan gaat het om C7, F7 en G7. Stuk voor stuk 7-akkoorden, kenmerkend voor de blues. In de toonsoort E zijn dat E7, A7 en B7. Ben je bezig met het leren van gitaarakkoorden, zoek deze dan op om met deze stijl aan de slag te gaan.
"Het mooie ervan is dat je hier muzikaal heel veel mee kunt — bijna alles zelfs."
Dit standaardschema bestaat in de blues vrijwel altijd uit twaalf maten, te zien als drie keer vier maten onder elkaar (zie de afbeelding hieronder). Op het eerste gezicht lijkt deze stijl niet ingewikkeld, en in de basis is dat ook niet zo. Maar het mooie ervan is dat je er muzikaal heel veel mee kunt — bijna alles zelfs, zeker als het op soleren aankomt. Daar schuilt meteen ook een valkuil: je kunt heel makkelijk allerlei toonladders over dit schema spelen, maar dat betekent nog niet dat je "de blues hebt". Een icoon als wijlen B.B. King was een meester in dit genre, terwijl hij vaak hetzelfde eenvoudige bleef herhalen. Andere grootheden binnen de blues waren Stevie Ray Vaughan en natuurlijk Jimi Hendrix.
Met soleren kun je aan de slag zodra je verder bent in je gitaarcursus. De blues kent hiervoor twee eigen toonladders, afgeleid van de pentatonische toonreeks: een majeur- en een mineurvariant. De majeurvariant is in C: C, D, Es, E, G, A. De mineurvariant: C, Es, F, Fis, G, Bb. De zogenoemde "blue notes" zijn het leukst om mee te experimenteren — in deze voorbeelden Es en Fis. Je kunt deze handig laten oplossen naar een naburige noot. Bij de eerste werkt het goed om af te wisselen tussen Es en E, bij de tweede tussen Fis en F, of Fis en G. Het is erg interessant om hiermee te experimenteren.