Live chats

• Tequila Sunrise (Eagles): De rechterhand speelt 16e noten. Het slagpatroon wordt gedetailleerd uitgelegd (neer/op-bewegingen). Met de linkermiddelvinger wordt een hammer-on techniek toegepast op de D-snaar bij het G-akkoord.
• 
  
• Butterfly (Crazy Town): De akkoorden zijn Am, C, D, Am, F en G. Het tokkeltje werkt met de duim op de A- en D-snaar, en de wijs- en middelvinger op de G- en B-snaar. Een vereenvoudigde versie zonder duim-over is ook mogelijk.
• 
  
• Weather With You (Crowded House): De intro gebruikt Em7 en Asus4. In het couplet komen Em7 en Asus4 terug. De precours gaat via Dm en C naar F. Het refrein gebruikt A7+4 en D. Het melodieloopje op de B- en hoge e-snaar wordt als te moeilijk beschouwd voor beginners.
• 
  
• Pinball Wizard (The Who): De intro bestaat uit een reeks akkoorden waarbij steeds één vinger wordt veranderd terwijl de rest van de hand blijft staan. Alleen neerslagen worden gebruikt. De tablatuur is gedeeld via Soundslice en de Facebookgroep.
• 
  
• Baré-akkoorden vermijden: De leraar adviseert gebruik te maken van een capo en open akkoorden binnen het CAGED-systeem (C, A, G, E, D). Door een capo op de juiste positie te zetten, kun je liedjes in moeilijke toonsoorten toch met open akkoorden spelen. Dit is geen "vals spelen" — Jaap doet dit zelf ook op het podium.
• 
  
• Chord melody-gitaarstijl: Op verzoek van Hans wordt deze stijl kort toegelicht: het gelijktijdig spelen van melodie en akkoorden/bas. De leraar vergelijkt het met klassiek gitaarspel en noemt artiesten als Chet Atkins en Tommy Emmanuel. Hij belooft een afbeelding uit een oud fingerstyle-boek te delen in de Facebookgroep.
• 
  
• Liedjes van De 3: Bevatten volgens Jaap  helemaal niet zoveel baré-akkoorden. Hij speelt een voorbeeld en laat zien dat hij bij eigen liedjes bewust open akkoorden en capo gebruikt.

Een gevarieerde livechat met vragen en verhalen. Jaap behandelt barré en capo, vertelt over een bijzondere Gibson en geeft praktische tips.

• Bij barré is de duimspier cruciaal; druk de wijsvinger zijwaarts in plaats van hard te knijpen.
• Een capo verschuift het resonantiepunt omhoog zodat je in comfortabele open liggingen blijft.
• Het verhaal van zijn Gibson Les Paul Deluxe uit 1973, rond 2002 gekocht voor €550.
• Plectrum blijft hangen? Houd het losser vast en haaks op de snaren, met een grotere uitslag.
• Een gitaar aan de muur hangen is veilig, zolang de luchtvochtigheid in huis op orde is.

In deze livechat, de laatste sessie zonder wederzijds cameracontact, beantwoordt Jaap vragen over slagtechniek, duimplaatsing en powerchords. Hij gaat in op "Sound of Silence", legt uit waarom A-mineur "vergevingsgezind" is voor losse snaren, en bespreekt uitgebreid het verschil tussen spelen met plectrum en met vingers.

Kernpunten

• "Sound of Silence" (Simon & Garfunkel): tip om bij akkoordwisselingen de laatste slag de vingers iets te laten loslaten, wat extra "ruimte" geeft — mogelijk dankzij het feit dat het stuk in A-mineur (= C-majeur) staat, waardoor losse snaren altijd "passen".
• Duimplaatsing linkerhand: in het begin belangrijk voor een rechte handstand en het vrij laten klinken van hoge snaren; ervaren gitaristen mogen de duim losser plaatsen ("duimpje over") zodra ze voldoende controle hebben.
• Dempingstechnieken: uitleg hoe gevorderde gitaristen onbewust snaren dempen met vingerplaatsing (bijv. bij A- en D-akkoorden), om ongewenste boventonen te voorkomen.
• Powerchords: gedetailleerde uitleg — grondtoon + kwint (zonder terts), waardoor het akkoord noch majeur noch mineur is en daardoor universeel inzetbaar is in rockmuziek. Gedemonstreerd in meerdere toonsoorten (E5, G5, A5, etc.).
• Plectrum vs. vingers: plectrum geeft een egaler, consistenter geluid; vingers geven meer dynamisch bereik en een persoonlijker, "rommeliger" geluid (vergelijking met Bob Marley's opnamestijl).
• Plectrum-grip-tip: tegen een "plastic" klikkend geluid helpt het om de plectrum met een kleiner puntje vast te houden en de hoek naar binnen/buiten aan te passen.
• Bluegrass-slagpatronen: kort aangestipt (wisselbas, crosspicking) als onderwerp voor een toekomstige les.

Conclusie

Deze sessie benadrukt dat er geen "juiste" manier van spelen is — of het nu gaat om plectrum versus vingers, of duimplaatsing — maar dat elke techniekkeuze een functionele reden heeft die met ervaring duidelijk wordt. Het uiteindelijke doel is dat de gitarist zich vrij genoeg voelt om met dynamiek en gevoel te spelen, ongeacht de gekozen methode.

Deze Valentijnsdag-livechat van Sixstrings staat in het teken van romantische liedjes en open tunings. Jaap leert twee nummers aan — "Never Tear Us Apart" (INXS) en "All of Me" (John Legend) — en demonstreert tussendoor de DADGAD-stemming en Nashville-tuning. 

Kernpunten

• "Never Tear Us Apart" (INXS): aangeleerd in A-mineur met akkoorden Am-F(maj7)-Dm-G, gespeeld in een 6/8-maat. Het slagpatroon wordt afgeleid van het hi-hat-ritme van de drummer (tam-te-tam-tam-te).
• "All of Me" (John Legend): gespeeld met capo, op basis van Em7 en variaties daarop (Cmaj9, etc.). De docent legt uit hoe je vanuit een Em7-grip eenvoudig naar Cadd9 en G kunt schuiven door vingers te verschuiven.
• DADGAD-tuning: live gedemonstreerd op een tweede gitaar; de docent legt uit dat deze stemming een dromerig effect geeft, zoals te horen op het nummer "Draag" (bonustrack van het album "Kamers") van de 3J's.
• Nashville-tuning: kort uitgelegd als het gebruik van de dunne snaren van een 12-snarige set op een gewone gitaar, wat voor een hoger, percussiever geluid zorgt dat goed mixt met piano.
• Streaming-discussie: de docent legt uit waarom hij Tidal en Apple Music gebruikt in plaats van Spotify, vanwege geluidskwaliteit en royalty's aan artiesten.
• Bluegrass: de docent is zelf groot fan en belooft "Blue Moon of Kentucky" te behandelen in een volgende les.
• "Dinsdag" (Nick & Simon): kort aangestipt als relatief eenvoudig nummer (Em-G-C-D), met subtiele vingerzettingsdetails.

Conclusie

Deze Valentijns-livechat draait om de kracht van sfeer en stemming in muziek: door open tunings als DADGAD te verkennen en te luisteren naar het ritme achter een liedje (zoals de hi-hat bij "Never Tear Us Apart"), kunnen gitaristen meer emotie en diepte aan hun spel toevoegen. De boodschap is dat experimenteren met stemmingen en luisteren naar de onderliggende puls de basis vormt voor expressief spel.

Een livechat rond de G majeur toonladder. Jaap laat zien dat "The Joker" en "Redemption Song" grotendeels dezelfde vingerzettingen en ligging delen.

• The Joker (in G gespeeld) bestaat uit een loopje uit de G-ladder met G, C en D.
• Leer het in drie stappen: eerst het loopje, dan een slagje, dan beide gecombineerd.
• Redemption Song heeft een intro met hammer-ons en pull-offs op dezelfde ladder.
• Veel klassiekers (Wish You Were Here, Neil Young, Dylan) gebruiken deze ligging.
• Speel beide nummers clean met een korte galm van ongeveer 1 à 1,5 seconde.

In deze livechat behandelt Jaap twee liedjes en de theorie eronder. Hij laat zien hoe het 1-4-5 schema talloze popnummers met elkaar verbindt.

• "Ik Kan Het Niet Alleen" (De Dijk) staat in G met G, C en D en fingerpicking-loopjes.
• In elke toonsoort zijn er zeven akkoorden; pop gebruikt vooral de 1e, 4e en 5e trap.
• In G zijn dat G, C en D; in A zijn dat A, D en E.
• "Ain't No Sunshine" staat in A mineur met Am7, Em, G7 en Am over de hals.
• De jazzige akkoordvormen geven het nummer zijn karakteristieke zondagochtendgevoel.

Een livechat over houding, materiaal en repertoire. Jaap legt de baritongitaar uit en behandelt twee toegankelijke nummers met powerchords en open akkoorden.

• Een baritongitaar zit qua klank tussen gewone gitaar en bas in: langer, lager en voller.
• Stel je draagband zo in dat de gitaar bij zitten en staan op dezelfde plek hangt.
• Fortunate Son: powerchords (G, C, D) met slides en de karakteristieke rock-'n-roll-greep.
• Looking Glass (Di-rect): F, C, G en Am, met een open g-snaar bij de F-greep.
• Een capo op 5 vermijdt de F, maar leer de F-greep uiteindelijk toch.

Deze livechat draait om opname-apparatuur, pickup-types en een aantal liedjesuitleg. Jaap vertelt over een recente studiosessie in Los Angeles bij Apogee, demonstreert het verschil tussen humbuckers en P90's, en behandelt de intro van "Long Train Running" en het Maj7-akkoord. Door een technisch mankement kan het elektrische gitaargeluid niet worden doorgestuurd, wat de sessie een ietwat anticlimax-gevoel geeft.

Kernpunten

• Apogee-apparatuur: tijdens een albumopname in Los Angeles kreeg de docent refurbished AD/DA-converters van Apogee, die hij via een actie wil weggeven aan leden (minimaal 15 filmpjes als voorwaarde).
• USB-microfoon (Apogee Hype): gedemonstreerd als instapoplossing voor thuisopnames — één kabel, ingebouwde compressor, studiokwaliteit voor circa €350.
• Pickup-types: uitleg en geluidsdemonstratie van het verschil tussen humbuckers (warmer, meer output, minder bromgevoelig), single-coils (helderder, dunner) en P90's (tussenvorm — dikker dan single-coil, schoner dan humbucker), op een Gibson LP Gold en een Telecaster met P90's.
• "Long Train Running" (Doobie Brothers): intro uitgelegd op de 10e positie, met een Gm-vorm, dempingstechniek met de rechterhand en een afsluitend D7-akkoord.
• Maj7-akkoorden: uitleg van de karakteristieke klank en een veelgebruikte akkoordwending (bijv. G - Gmaj7 - G6 - C), met verwijzing naar de stijl van de Bee Gees.
• Plectrum-technieken: tips over het gebruik van dunne plectrums (circa 1mm) voor controle over dynamiek tussen slag- en soloplay.
• Toekomstplannen: aankondiging van een mogelijke fysieke meet-up in een grand café in Volendam, waar de docent live opnametechnieken kan demonstreren.

Conclusie

Ondanks de technische tegenslag laat deze sessie zien hoe belangrijk de juiste apparatuur en pickup-keuze zijn voor het uiteindelijke geluid — maar ook dat muzikale basics zoals akkoordwendingen (Maj7) en ritmische precisie (zoals bij "Long Train Running") net zo cruciaal blijven. De boodschap is dat investeren in kennis over je gereedschap je speelplezier en geluidskwaliteit aanzienlijk kan verbeteren.